တစ္ခါတစ္ေလ လုပ္ရင္းကိုင္ရင္းနဲ႔ကို ေဘာင္အျပင္ဘက္ကို ေရာက္ေရာက္သြားတယ္။ လုပ္ခ်င္ေဇာနဲ႔မုိ႔ ဖိလုပ္ေနရင္း ေနာက္ျပန္ လွည့္ၾကည့္ လုိက္မွာ ဟာ. ငါ အေတာ္ အရွိန္ လြန္သြားပါလား ေတြးမိတယ္။ ျပန္လွည့္ၾကည့္မိတာက ေတာ္ေသးတယ္။ တစ္ခါတစ္ခါ လွည့္ေတာင္ မၾကည့္မိလုိ႔ လမ္းစပါ ေပ်ာက္ေပ်ာက္ သြားပါေလေရာ...

ကုိယ့္ကိုယ္ကိုယ္ တစ္ခါတစ္ေလ လမ္းမ်ား မွားေနသလား ေတြးမိတယ္။ ႀကံဳရတဲ့ ဖိအား၊ အခက္အခဲေတြ ၾကားမွာ ျပားျပား၀တ္ ေနရတဲ့ ဘ၀ပဲ။ တစ္ခါတစ္ေလ ထြက္ေပါက္မရွိ အေျဖလည္း မရွိဘဲ တစ္ခုခုကို ရလုိရျငား အားထုတ္ေနရတယ္။ ျဖစ္လာမယ္လို႔ မထင္ဘဲနဲ႔ကို ျဖစ္လာေအာင္ လုပ္ေနရတယ္။ ဒါဟာ လက္ရွိ ေျမႏွိမ့္ရာ လွံစိုက္ခံရတဲ့ သူေတြရဲ့ ဘ၀မ်ားလား?

အခ်ိန္က နံနက္ ေလးနာရီန႔ဲ ငါးနာရီၾကား၊ လူေျခတိတ္ခ်ိန္လို႔ ဆုိရမွာ ျဖစ္ေပမယ့္ မုိးသံေလသံေတြ ေခါင္မုိးသြပ္ျပား လန္တဲ့အသံေတြ၊ မွန္ကြဲသံေတြ၊ တံခါးရြက္ ရိုက္သံေတြ၊ အပင္ကို ေလတိုးတဲ့ အသံေတြက အားလံုးေပါင္းၿပီး တိတ္ဆိတ္ပါတယ္ ဆိုတဲ့ ဆိုတဲ့ နံနက္ အာရုဏ္ဦး အခ်ိန္အခါေလး တစ္ခုမွာ ထင္တုိင္းကိုက်ဲေနေလရဲ့...

သန္းေခါင္ မတိုင္မီ ကတည္းက ေျဖးေျဖးနဲ႔ မွန္မွန္ အရွိန္တင္လာခဲ့တဲ့ ေလျပင္းေတြက ထုိအခ်ိန္ အခိုက္အတန္႔မွာပဲ ဘယ္မွ ညာသို႔ ျပန္ေျပာင္း တုိက္ခတ္လိုက္ခ်ိန္ေပါ့.. အိမ္ေရွ ႔ ၀ရံတာ တံခါးကို အျပည့္မပိတ္ဘဲ မုိးေတြ ေလေတြ ပက္ေနတဲ့ၾကားက တုိးေ၀ွ႔ ေရအစိုခံၿပီး ေလေတြ မုိးေတြကို အားရပါးရ အထူးအဆန္းလုပ္ ၾကည့္ေနမိတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ အလုိလုိ ေျခႏွစ္လွမ္းေလာက္ ေနာက္ကို ဆုတ္ၿပီး ထေအာ္လုိက္မိတယ္ "ဟာ. သြားၿပီ!" တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ အိမ္ေရွ ႔ ၀ရံတာကို အေျပးထြက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေမွာင္ေမွာင္ထဲမွာပဲ ျမင္လိုက္ရတဲ့ အရာတစ္ခုက ...

အဓိက အေၾကာင္းအရာ ဘာတစ္ခုမွ မေျပာင္းလဲ ခဲ့ေပမယ့္ စတုိင္အသစ္ မလုိင္အသစ္နဲ႔ ဘေလာ့အသစ္ ကေလးကေတာ့ တုိက္တုိက္ ဆုိင္ဆုိင္ပါပဲ ေမေဒးေန႔မွာ စတင္ ျဖစ္လိုက္ျပန္ပါၿပီ။

တကယ္ေတာ့ လွမယ္ အထင္နဲ႔ အျပတ္ ကစ္ပလိုက္တဲ့ ၿပီးခဲ့တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ ကေလးက ေတာ္ေတာ္ေလး ေမွာင္မဲေနၿပီး စာဖတ္လို႔ မေကာင္းတာကို ေနာက္မွပဲ သိလိုက္ ရတာေၾကာင့္ အခုလို အသစ္တစ္ခု ထပ္လုပ္ ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ အားခဲ ထားတာလည္း ၾကာလွပါၿပီ။ ဒီၾကားထဲ အလုပ္ကလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး မအားဘူး ျဖစ္ေနတာနဲ႔ ေနာက္ၿပီး ကိုယ္တုိင္ကလည္း အားမစိုက္ျဖစ္တာ (ပ်င္းတာ)လည္း ပါတာေပါ့ေနာ္... မလုပ္ျဖစ္ မတင္ျဖစ္ခဲ့တာပါ။

ဟုိးအရင္ဆံုး စိတ္ကူး၊ အေတြး အိပ္မက္ေတြနဲ႔ နဲ႔ စတင္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ အေနနဲ႔ ဒီၾကားထဲမွာ စတုိင္တစ္မ်ိဳး သံုးျဖစ္ ခဲ့ပါေသးတယ္။ အနီကို အားျပဳတဲ့ အဲ့ဒီ ဒီဇုိင္းကို စိတ္ထဲ ရိုးလြန္းတယ္လုိ႔ ခံစားမိေတာ့ ေနာက္ဆံုး တစ္မ်ိဳး လုပ္ျဖစ္ ျပန္ပါေရာ။ ေနာက္ဆံုး တစ္မ်ိဳးဆိုတာက moewai.idealmyanmar.com ပါ။ အခုက တစ္ခါ ေနာက္တစ္မ်ိဳး ဆုိေတာ့ အေျပာင္းအလဲ မ်ားတဲ့ မုိးေ၀လုိ႔ပဲ ဆိုရေတာ့မွာေပါ့။

အေကာင္းလြန္းႀကီး မဟုတ္ေပမယ့္ ေသေသခ်ာခ်ာ ျပင္ဆင္ထားသည့္ အိပ္ယာ အထက္မွာ သူရယ္. သူ႔သားေလးရယ္. သမီးေလးရယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္ေလာက္ အထိ သူတို႔အျပင္ ကေလးေတြရဲ့ အေမလည္း အတူတူ ရွိေနခ့ဲေသးသည္မို႔ မိသားစုဘ၀က အခုထက္စာရင္ ပိုၿပီး သာယာစုိေျပ ခဲ့သည္မွာ အမွန္ပင္။ သုိ႔ေသာ္လည္း အခုေတာ့ …။

###

သူတို႔ေနထုိင္ရာ အရပ္က လူေနအိမ္ တစ္အိမ္ရဲ့ အဲယားကြန္း တစ္လံုးထဲမွာ၊ အဲယားကြန္းပင္ ဆုိေသာ္ျငား အသံုးမျပဳတာ ၾကာၿပီ ျဖစ္တာေၾကာင့္ သူတို႔ အတြက္ေတာ့ အပူအပင္ ကင္းစြာ၊ ဆိတ္ၿငိမ္ ေအးခ်မ္းစြာ နားခိုရာ ေနရာေလး တစ္ခု ျဖစ္ေနခဲ့ပါသည္။ ဒီေနရာကို စတင္ ေတြ႔ရွိစဥ္ကပင္ ဒီေနရာေလးဟာ သူတို႔အတြက္ ခုိလံႈဖုိ႔ အေကာင္းဆံုး ေနရာေလးဟု  ထင္ျမင္ သံုးသပ္ခဲ့တဲ့ သူ႔အေတြး၊ လက္ေတြ႔ မွာလည္း တကယ္ပင္ ဟုတ္မွန္ေနခဲ့သည္။ သုိ႔တေစ ဒီေနရာေလးကို လြယ္လြယ္ႏွင့္ ပိုင္ဆုိင္ခြင့္ ရခဲ့သည္ေတာ့ မဟုတ္ေခ်။

အဲ့ဒီအခ်ိန္ကေတာ့ စူးစမ္းလိုသည့္ စိတ္ႏွင့္ ပိုက္လိုင္း တစ္ခုေပၚသို႔ သူတက္ခဲ့သည္။ သည္လိုႏွင့္ တစ္ေနရာ အေရာက္မွာေတာ့ ပိုက္လုိင္း အတုိင္းပင္ မွန္မွန္တက္ခဲ့သည့္ သူ႔အတြက္ ေရွ ႔တုိးစရာ ေနရာမရွိ ေလာက္ေအာင္ အတားအဆီး တစ္ခုက ျခားနားထား ေလသည္။ အထဲကိုသာ ၀င္ခြင့္ရမည္ ဆုိပါက အခြင့္အေရး ေကာင္းတစ္ခု ျဖစ္မည္ဟု ေတြးမိတာေၾကာင့္ အခ်ိန္အတန္ၾကာ ၀င္ခြင့္ရဖုိ႔ သူ ႀကိဳးစား အားထုတ္ ခဲ့မိသည္။ ေနာက္ဆံုး သူတုိ႔၏ အားကိုးရာ၊ အၿမဲတမ္းပင္ အသုံးတည့္ ေလ့ရွိသည့္ သူ႔၏ ထက္ျမ ခၽြန္ထက္ လြန္းလွသည့္ သြားေတြႏွင့္ပင္ ပိုက္ေဘးက ကပ္လ်က္ရွိေနေသာ သစ္သားျပားကို ကိုက္ဖဲ့ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်ခဲ့သည္။ ဒီလုိနဲ႔ သူ႔ရဲ့ ဇြဲ၊ လံု႔လေတြ ေၾကာင့္သာ တစ္ေန႔ အထဲသုိ႔ သူ ၀င္ခြင့္ရခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ ထိုမွတဖန္ သူတို႔ ယခု ေနထုိင္ရာ သူတုိ႔ရဲ့ အိမ္ကေလးကို တေျဖးေျဖးခ်င္း အလွဆင္ ခဲ့ရာမွ အခုလုိ အေျခအေနကို ပိုင္ဆုိင္ႏိုင္ခဲ့တာပါ။ အခုေတာ့လည္း သူရယ္၊ ေမြးကင္းစ သူ႔သားေလးရယ္၊ သမီးေလးရယ္သာ…၊ သူ႔ရဲ့ ခ်စ္လွစြာေသာ ဇနီးသည္ကေတာ့…။

ရာသီဥတုက ခပ္ျပင္းျပင္း ခ်မ္းစိမ့္စိမ့္နဲ႔… ေဆာင္းဦးေပါက္ ညတစ္ည.. ေလတစ္ခ်က္ေ၀ွ႔လိုက္တုိင္း အသည္းထဲမွာ စိမ့္ကနဲ… ေနရာက ျမန္မာျပည္ ေျမာက္ပိုင္း ကခ်င္ျပည္နယ္ထဲက ေက်ာက္စိမ္းၿမိဳ ႔ေလးမွာ…

မနက္ျဖန္.. အင္း အဲဒီမနက္ျဖန္ဟာ ကၽြန္ေတာ့္အစ္ကို အႀကီးဆံုး မဂၤလာေဆာင္မယ့္ေနေပါ့… အားလံုး တက္တက္ႂကြႂကြနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကတယ္။ ကိုယ့္အလုပ္နဲ႔ကိုယ္ ေမာတယ္မရွိ ရယ္လိုက္ေမာလိုက္ေပါ့… ညီအစ္ကို ေလးေယာက္ေမြးထားတဲ့ အေဖနဲ႔ အေမကေတာ့ သူတို႔ သားအႀကီးဆံုး မဂၤလာေဆာင္အတြက္ ၿပံဳးလို႔ေပ်ာ္လို႔… မိတ္ေဆြ၊ အေပါင္းအသင္းေတြ အားလံုးကလည္း စည္းစည္းလုံးလံုးနဲ႔ အားလံုးကူညီေပး ၾကတယ္။

မနက္ျဖန္၀တ္ရမယ့္ တိုက္ပံု၊ ပုဆိုးနဲ႔ စတစ္ေကာ္လံ အကၤ်ီကို အစမ္း၀တ္ၾကည့္ၿပီး တက္ႂကြမႈ ေတြနဲ႔အတူ ကၽြန္ေတာ္ ေစာေစာစီးစီး အိပ္ဖုိ႔ႀကိဳးစားလိုက္တယ္။ ပင္ပန္းေနလို႔လားမသိ၊ အိပ္ရခက္တတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ခဏေလးနဲ႔ပဲ ခ်မ္းစိမ့္စိမ့္ ရာသီဥတုၾကားမွာ အိပ္ေပ်ာ္လို႔ သြားခဲ့တယ္။ အဲဒီညက ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ေပ်ာ္ေနတုန္း ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို ဟန္႔တား လုိက္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခု ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ႏုိးလာေတာ့…

မေန႔ကရံုးမွာ အလုပ္ မရႈပ္တရႈပ္ ျဖစ္ေနစဥ္မွာ စားပြဲေပၚက ဖုန္းျမည္သံေၾကာင့္ လုပ္လက္စ အလုပ္ကိုရပ္ကာ ဖုန္းကိုင္လုိက္သည္။

"ဟယ္လုိ"
"x x x x x "
"ဟုတ္ကဲ့"
"x x x x x"
"x x x x x x x"

စကားေျပာၿပီးေတာ့ ဖုန္းကို ျပန္ခ်လုိက္သည္။ အေတြးနက္နက္ တစ္ခုက ေခါင္းထဲကို တန္း၀င္လာခဲ့သည္။ ေၾသာ္..