တစ္ေန႔တာ အလုပ္ခ်ိန္ ကုန္ဆံုးခဲ့ၿပီမုိ႔ ေရးမုိးခ်ိဳး၊ အ၀တ္အစားလဲ၊ ထမင္းစားၿပီးေတာ့ ထံုးစံအတုိင္းပင္ ထုိင္ေနက် လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ကို ထြက္လာခဲ့မိသည္။ အလုပ္ခ်ိန္ ၿပီးေျမာက္ခဲ့ၿပီမုိ႔ သူ႔လိုပင္ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္သုိ႔ လာေရာက္ အနားယူေနၾက၊ စကားေျပာေနၾက၊ ဗီဒီယို ဇာတ္လမ္း ၾကည့္ေနၾကသည့္ သူမ်ားျဖင့္ ဆုိင္ကေလးမွာ စည္ကားလွ်က္ ရွိေနသည္။ သူသည္လည္း ယခုကဲ့သို႔ လက္ဖက္ရည္ ေသာက္ရင္း ဗီဒီယုိ ဇာတ္လမ္းၾကည့္ရႈ အနားယူရန္ ေရာက္ရွိလာခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ ဤသည္ပင္ သူ ေန႔တုိင္း ျပဳလုပ္တတ္သည့္ အက်င့္တစ္ခုပင္ မဟုတ္ပါလား။

x x x

မွတ္စုေရးေလ့ ရွိသည့္ သူ႔အက်င့္က ေတာ္ေတာ္ေလးပင္ အရိုးစြဲေနသည့္ အရာတစ္ခုပါ။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း လက္ဖက္ရည္ဆိုင္က ျပန္လာၿပီးခ်ိန္တြင္ ထံုးစံအတုိင္းပင္ မွတ္စုစာအုပ္ကေလးကို ထုတ္ကာ ေရးမွတ္ေလေတာ့သည္။ ယေန႔ မနက္ကစ တစ္ေနကုန္ အလုပ္တြင္ ႀကံဳေတြ႔ ခဲ့ရသည္မ်ားကို မွတ္တမ္းတင္သည္။ မွတ္တမ္းတင္သည္ ဆုိရာ၌ သူ႔အက်င့္က ေစ့ေစ့စပ္စပ္ မွတ္တမ္းတင္ျခင္းမ်ိဳး ျဖစ္သည္။ ေနာက္ဆံုး သူ ယေန႔ည မည္သည့္ ဗီဒီယို ဇာတ္လမ္း၊ မည္သည့္ သရုပ္ေဆာင္ေတြ ပါ၀င္ၿပီး မည္ကဲ့သုိ႔ ဇာတ္လမ္း ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့သည္ ဆိုသည္က အစ သူ႔ မွတ္တမ္း စာအုပ္ထဲ ေရးမွတ္ေလ့ ရွိသည္။ ယေန႔အတြက္ေတာ့ သူ႔မွာ ဗီဒီယုိ ဇာတ္ကား အေၾကာင္း မေရးမွတ္မီမွာပင္ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုကို ေရးမွတ္ေနရသည္။ ယေန႔ သူျပဳမူခဲ့သည့္ အလုပ္တြင္ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သည့္ အျဖစ္အပ်က္ေလး တစ္ခု အေၾကာင္း...

x x x

သူသည္ ေအာက္ျမန္မာျပည္မွာေမြး၊ ေအာက္ျမန္မာျပည္တြင္သာ ႀကီးျပင္းလာခဲ့သည့္ ေအာက္ျမန္မာျပည္သား စစ္စစ္တစ္ဦး။ ငယ္စဥ္က ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတြင္ေန ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတြင္ ႀကီးျပင္းခဲ့ၿပီး ဘုန္းႀကီးပင္ ၀တ္၍ ေနခဲ့ဖူးသူ တစ္ေယာက္။ သို႔ေသာ္ သူ႔ကို ေကၽြးေမြးျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့သည့္ ေက်းဇူးရွင္ ဆရာေတာ္ႀကီး ကြယ္လြန္ၿပီးခဲ့ခ်ိန္ ေနာက္တြင္ ဘုရားသားေတာ္ ဘ၀မွ လူ႔ေဘာင္ ေလာကထဲ ျပန္ၿပီး ကူးေျပာင္း ျဖစ္ခဲ့သည္။ အဲ့ဒီေနာက္ မယ္မယ္ရရ လုပ္ရ ကိုင္ရမည့္ အလုပ္အကိုင္ တစ္ခု ရွာေဖြရင္းက ေနာက္ဆံုး ဖားကန္႔ဆုိသည့္ ေက်ာက္စိမ္း ၿမိဳ႕ကေလးသို႔ ေရာက္လာခဲ့သည္။ သူသည္ ရိုးသားသည္။ ႀကိဳးစားသည္။ ဇြဲရွိသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အလုပ္တစ္ခု ရရန္ မခက္ခဲခဲ့ေပ။ အျခားသူမ်ားကဲ့သုိ႔ အေပ်ာ္အပါး၊ ေလာင္းကစား မ်ားအားလည္း စိတ္မ၀င္စား၊ မပတ္သက္။ သူသည္ ဘုန္းႀကီးလူထြက္ တစ္ေယာက္ဟုပင္ ေျပာစရာ မလို။ အေနအထုိင္ တစ္သီးတစ္ျခား ရွိသည္။ အရိပ္အကဲ နားလည္တတ္သူ ျဖစ္သည္။ နံနက္ မုိးလင္း လာခ်ိန္ကစ အလုပ္ခြင္သုိ႔ တန္း၀င္သည္။ သူလုပ္ရသည့္ အလုပ္က ေက်ာက္ အေရာင္တင္ရသည့္ အလုပ္။

သူသည္ ဖားကန္႔ေဒသမွ ေက်ာက္စိန္းတူးေဖာ္သည့္ ကုမၸဏီႀကီး တစ္ခုတြင္ အလုပ္ရရွိခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ တူးေဖာ္ခဲ့ျခင္း မျပဳရေသးသည့္ ေတာင္ႀကီးမ်ားအား ကုမၸဏီက စက္ယႏၲရားမ်ား၊ မုိင္းမ်ား၊ လူအင္အား အေျမာက္အျမား အသံုးျပဳ၍ တူးသည္၊ ၿဖိဳခ်သည္။ ထို႔ေနာက္တြင္ ႀကီးၾကပ္မ်ား ဦးစီးသည့္ ေျမသယ္ကားမ်ား၊ ဆယ္ဘီးကားမ်ားျဖင့္ အရည္အေသြး ရွိႏုိင္သည့္ ေက်ာက္မ်ားအား ေရြးခ်ယ္ကာ ေက်ာက္ၿခံထဲသို႔ တင္ေဆာင္ လာၾကသည္။ ထို႔ေနာက္တြင္ ေက်ာက္ၿခံထဲမွ လုပ္သားမ်ားက ေက်ာက္မ်ားကို ေရးေဆး၊ အကဲျဖတ္၊ ထုိသို႔ တစ္ဆင့္ၿပီး တစ္ဆင့္ ျပဳလုပ္ခဲ့ၿပီး ေနာက္ဆံုး အဖုိးတန္ဆံုးဟု သတ္မွတ္သည့္ ေက်ာက္မ်ားအား ဂုိေထာင္ႀကီး ထဲတြင္ သိမ္းဆည္းၾကသည္။ ထုိ႔ထက္ ပို၍ အဖုိးထိုက္တန္သည္ ဆုိသည့္ ေက်ာက္မ်ားကိုမူ ထုိဂိုေထာင္ႀကီးထဲရွိ ေသာ့မ်ားျဖင့္ အဆင့္ဆင့္ ခတ္ထားသည့္ ဗီရိုႀကီးမ်ားထဲတြင္ တဆင့္ ေသခ်ာသိမ္းဆည္းျပန္သည္။ ထုိေသာ့မ်ားအား တစ္ဦးတစ္ေယာက္တည္းက ဖြင့္ခြင့္မရွိ။ သံုးေယာက္ဆုိလွ်င္ သံုးေယာက္စလံုး စံုလင္မွသာ ဖြင့္ခြင့္ရသည္။ ထုိကဲ့သုိ႔ လံုၿခံဳေအာင္ လုပ္ထား သကဲ့သုိ႔ပင္ ေက်ာက္ၿခံႀကီး တစ္ခုလံုးတြင္လည္း ေနရာလြတ္ဆုိ၍ မရွိရေအာင္ စီစီတီဗီ ကင္မရာမ်ား တပ္ဆင္ မွတ္တမ္းတင္သည့္ စနစ္ကို အသံုးျပဳထားသည္။ အခ်ိန္ျပည့္ ေစာင့္ၾကည့္ မွတ္တမ္းတင္ထားၿပီး လုိအပ္လွ်င္ လုိအပ္သလို ျပန္လည္ ၾကည့္ရႈ စစ္ေဆးၾကသည္။ ထုိသည္က သူတုိ႔အလုပ္၏ စည္းစနစ္ က်နစြာ ျပဳလုပ္ထားသည့္ စည္းကမ္းပိုင္း ထိန္းသိမ္းေရးႏွင့္ အက်င့္စာရိတၱ မေကာင္းသည့္ သူမ်ားအား ေဖာ္ထုတ္ အေရးယူသည့္ နည္းပင္။

သူသည္ အေရာင္တင္ရန္ လိုအပ္သည့္ ေက်ာက္မ်ားအား အေရာင္တင္ေပးရသည့္ သူျဖစ္သည့္ အေလွ်ာက္ ယေန႔လည္း ေက်ာက္မ်ား အေရာင္တင္သည့္ အလုပ္ကိုပင္ လုပ္ကိုင္ေနခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ထူးျခားသည့္ ျဖစ္စဥ္တစ္ခုက သူ၏ မွတ္တမ္းစာအုပ္ထဲတြင္ ေရးမွတ္ရန္ အေၾကာင္း ဖန္လာခဲ့ရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း သူယခု မွတ္တမ္းစာအုပ္ထဲသို႔ ထိုအေၾကာင္းအရာအား ျပန္လည္၍ ေရွးမွတ္ေနျခင္းပင္ ျဖစ္ေပသည္။ ေန႔လည္ခင္းပိုင္းက အေရာင္တင္ရန္ လာသည့္ တာ၀န္ရွိသူမ်ား အျပန္တြင္ ေက်ာက္မ်ား သိမ္းဆည္းရင္း ေက်ာက္တစ္လံုး က်က်န္ရစ္ခဲ့သည္။ ပထမ သူသည္လည္း သတိမျပဳမိခဲ့။ ေနာက္တြင္မွ က်န္ခဲ့သည္ကို ေတြ႔၍ လိုက္လံေပးအပ္ခဲ့ၿပီး "ခင္ဗ်ားတို႔ေတြဗ်ာ၊ ေသခ်ာလုပ္ၾကပါဗ်။ အဲ့ဒီေက်ာက္ ဘယ္ေလာက္တန္ဖိုးရွိလဲ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ မသိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အကုန္ ဒုကၡ ေရာက္ကုန္လိမ့္မယ္" ဟု ေပါ့ေလွ်ာ့ခဲ့သည့္ သူမ်ားအား ေျပာခဲ့သည္။ သူ ထုိေက်ာက္အား ျပန္ေပးခ်ိန္တြင္ ထုိတာ၀န္ရွိသူမ်ားမွာ ဂိုေထာင္ထဲတြင္ ေက်ာက္မ်ား သိမ္းဆည္းၿပီး၍ ေသာ့မ်ားပင္ အားလံုး အေသအခ်ာ ခတ္ၿပီးခ်ိန္ ျဖစ္သည္။ မည္သူမွ် က်က်န္ခဲ့သည္၊ ေပ်ာက္ရွိေနသည္ကို မသိခဲ့ၾက...

x x x

သူသည္ ရိုးသားသည္၊ ေျဖာင့္မတ္သည္ ဆုိသည့္ သတင္းမ်ားမွာ ပို၍ လူေျပာစရာ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း ဘုန္းႀကီးလူထြက္ သူ႔အတြက္ေတာ့ ယံုၾကည္ရမည့္ လူတစ္ေယာက္ အျဖစ္ အထက္ အရာရွိမ်ားက သတ္မွတ္ ထားခဲ့ၾကသည္။ လုပ္ေဖာ္ ကိုင္ဖက္မ်ားက ေလးစားၾကသည္။ သူသည္ မနက္ အိပ္ယာက ထသည္ႏွင့္ တစ္ကုိယ္ေရ သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ေဆာင္ၿပီးသည္ႏွင့္ နံနက္စာ တစ္ခုခု စားကာ အလုပ္ခြင့္သုိ႔၀င္သည္။ က်ေရာက္လာသည့္ တာ၀န္မ်ားကို ဂရုတစိုက္ လုပ္ေဆာင္ေပးသည္။ အလုပ္ခ်ိန္ၿပီးလွ်င္ အေဆာင္သို႔ ျပန္သည္။ ေရမုိးခ်ိဳးကာ ညစားစားၿပီး လက္ဖက္ရည္ဆုိင္သို႔ သြားသည္။ လက္ဖက္ရည္ ေသာက္ရင္း ဇာတ္လမ္းေတြ ၾကသည္။ ထုိကဲ့သုိ႔ ေန႔ေတြ၊ ရက္ေတြ၊ လေတြ ေက်ာ္လြန္ လာခဲ့ၿပီးေနာက္ တစ္ေန႔...

x x x

"ကဲေျပာ... မင္းတုိ႔ ၆ေယာက္ထဲက ဘယ္သူက အခုလို လုပ္ထားတာလဲ။ တစ္ေယာက္မွ မေျပာရင္ ၆ေယာက္လံုး ဒုကၡေရာက္ၿပီသာမွတ္။ ေပ်ာက္တာကလည္း ေသခ်ာေနၿပီ။ ဂိုေထာင္ထဲ ၀င္တာကလည္း စီစီတီဗီအရ မင္းတို႔ ၆ေယာက္ပဲ ရွိတယ္။ တစ္ေယာက္ကမွ မယူဘူး ဆုိရင္ေတာ့ ၆ေယာက္စလံုး ယူတယ္လု႔ိ သတ္မွတ္ ရေတာ့မွာပဲ" ဟု တာ၀န္ရွိသူ တစ္ဦးက ေက်ာက္တစ္လံုး ေပ်ာက္ရွခဲ့မႈ အတြက္ မသကၤာသူ ၆ဦးအား စစ္ေမးေနျခင္း ျဖစ္သည္။ သူတို႔သည္ ေက်ာက္တစ္လံုး ေပ်ာက္ရွ သြားသည္ကို သိလိုက္သည္ႏွင့္ ခ်က္ခ်င္းပင္ စီစီတီဗီ မွတ္တမ္းမ်ားျဖင့္ ျပန္လည္ ၾကည့္ရႈ စစ္ေဆးၾကသည္။ ေက်ာက္ၿခံထဲမွ ထြက္ေပါက္မ်ားမွ ပိတ္ဆို႔ ရွာေဖြၾကသည္။ မည္သူ႔ထံတြင္မွ မေတြ႔ရ။ အေတြ႔အႀကံဳမ်ား အရ ေက်ာက္သည္ ၿခံထဲတြင္သာ ယာယီ၀ွက္ထားျခင္း ျဖစ္မည္ဟု သိသည္။ သို႔ေသာ္ တရားခံက မည္သူမွန္း မသိရေသး။ သံသယ ရွိသူ တစ္ဦးေတာ့ ရွိသည္။ သူသည္ စီစီတီဗီအရ ဂိုေထာင္ထဲတြင္ တစ္ေယာက္တည္း က်န္ေနခ်ိန္ ရခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ၀ွက္ထားလိုက္ျခင္း ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ သုိ႔ေသာ္ ထုိသူက ၀န္ခံထြက္ဆုိျခင္း အလ်င္းမရွိ။ ေက်ာက္ၿခံ တစ္ၿခံလံုး အႏွံ႔ရွာၾကသည္။ ေျမာင္းေတြပင္ မက်န္၊ ေခ်ာင္ႀကိဳေခ်ာင္ၾကား အကုန္ရွာၾကသည္၊ မေတြ႔...။

တာ၀န္ရွိ ႀကီးၾကပ္ တစ္ဦး၏ အဆုိအရ သူသည္ ထိုေက်ာက္အား အေရးႀကီး ကိစၥတစ္ခုေၾကာင့္ ဗီရိုထဲတြင္ ေသခ်ာ သိမ္းဆည္းရန္ အခ်ိန္မရသျဖင့္ ဗီရိုေပၚတြင္ ဤအတုိင္း တင္ခဲ့ရေၾကာင္း၊ သိမ္းဆည္းမည္ဟု အသြား ေပ်ာက္ရွေနသည္ကို ေတြ႔ရွိခဲ့ေၾကာင္း ဆိုသည္။ ၿခံထဲမွ ေက်ာက္မ်ားအား ဂုိေထာင္ထဲ သယ္ပို႔ၾကခ်ိန္တြင္ ထိုေက်ာက္မွာ ေပ်ာက္ရွခဲ့ရျခင္း ျဖစ္သည္။ လုပ္ငန္း၏ အဓိက တာ၀န္ရွိသူ လူႀကီးမွာလည္း ခရီးလြန္ေန၍ လတ္တေလာ တာ၀န္ ယူထားရသည့္ တာ၀န္ခံမ်ားမွာ ေခါင္းခ်င္းရိုက္ေနရသည္။ မျဖစ္ျဖစ္သည့္ နည္းျဖင့္ ေျဖရွင္းရမည္ကို သူတုိ႔အားလံုး သေဘာေပါက္ နားလည္ၾကသည္။ သံသယ ရွိသူအား တုိက္ရိုက္ ၿခိမ္းေျခာက္ျခင္း မျပဳ။ အျခားတစ္ေယာက္ကို ၿခိမ္းေျခာက္သည့္ ဟန္ျဖင့္ ေျခာက္သည္၊ လန္႔ေအာင္ လွန္႔သည္။ ေခ်ာ့သည္။ နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ စစ္ေမးၾကသည္။ မွန္ေပသည္။ ထိုကဲ့သုိ႔ တန္ဖိုးႀကီး ပစၥည္းမ်ားႏွင့္ ေန႔တဒူ၀ လုပ္ကိုင္ေနရသည့္ လုပ္ငန္ႀကီး အေနျဖင့္ ရိုးသားမႈသည္ အလြန္တရာပင္ အေရးပါလွသည္။ သူတို႔အေနျဖင့္ ထိုတရားခံ လက္သည္အား မျဖစ္ျဖစ္သည့္ နည္းျဖင့္ ေဖာ္ထုတ္ အေရးယူ ရေပလိမ့္မည္။ သုိ႔မွလည္း အျခားသူမ်ား ေနာက္ထပ္ ထုိကဲ့သုိ႔ မျပဳလုပ္ရဲမည္ ျဖစ္သည္။

ေနာက္ဆံုး ၿခိမ္းလိုက္ ေျခာက္လုိက္ ေခ်ာ့လိုက္ နည္းမ်ိဳးစုံျဖင့္ စစ္ေမးရင္း အဓိက သံသယရွိျခင္း ခံရသည့္ တစ္ေယာက္က စကားတစ္ခြန္း စေျပာလာသည္။ အဓိက တာ၀န္ခံနဲ႔ စကားေျပာခ်င္ပါသည္တဲ့။ ဟုတ္ၿပီ။ လမ္းစေတြ႔ၿပီ။ သူ၀န္ခံေပေတာ့မည္။ သို႔ေသာ္ သူစကား ေျပာခ်င္သူက ခရီးလြန္ေနသည္။ ေနာက္ဆံုး လက္ရွိ တာ၀န္ယူထားရသည့္ အႀကီးအကဲႏွင့္ စကားေျပာၾကသည္။ ေဆြးေႏြးၾကသည္။ ၀န္ခံသည္။ ေျဖာင့္ခ်က္ေပးသည္။ ၀ွက္ထားသည့္ ေနရာအား လိုက္လံျပသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ ထုိသူအား ရဲလက္ အပ္လိုက္ၾကရသည္။

x x x

"ကၽြန္ေတာ္ဗ်ာ အဲ့ဒီေက်ာက္ကို ေတြ႔လုိက္ရေတာ့ ဘာမွန္းမသိလိုက္ဘူး။ အရမ္းကို လွတယ္ထင္ၿပီး ေကာက္ကိုင္ ၾကည့္လိုက္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ အျပင္က တစ္ေယာက္ ျပန္၀င္လာတာ သိလုိက္ေတာ့ ျပန္ၿပီး တင္ရမယ့္အစား ပုဆုိးထဲ ထည့္လိပ္လိုက္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ယူမိၿပီးၿပီေလ။ ဘာမွ လုပ္မရေတာ့ဘူး။ ဒီလုိနဲ႔ ခံုေတြ သယ္ပုိ႔ယင္း ကၽြန္ေတာ္ အဲ့ဒီေနရာမွာ သြား၀ွက္ထားခဲ့တာပါ။ တဒဂၤေလးပါပဲ။ အဲ့ဒီေက်ာက္ ဘယ္ေလာက္တန္လဲ ဆုိတာေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ မသိပါဘူးဗ်ာ" ဟု  ရဲစခန္းသို႔ ဖမ္းဆီးေခၚေဆာင္ မသြားခင္ေလးတြင္ တရားခံ တျဖစ္လည္း ဘုန္းႀကီးလူထြက္က တာ၀န္ရွိ ႀကီးၾကပ္ တစ္ဦးအား ရင္ဖြင့္စကား ေျပာၾကား သြားခဲ့ေလသည္။

မိုးေ၀
၈း၄၅ စက္တင္ဘာ ၅ရက္ေန႔ ၂၀၀၉

Comments (4)

Subscribe to this comment's feed

Write comment