တစ္ခါတစ္ခါက်ေတာ့ ငယ္ငယ္တုန္းက အေၾကာင္းေတြ ျပန္ျပန္ စဥ္းစားမိလုိက္တုိင္း စိတ္ထဲ ၾကည္ႏူးမိတာ အမွန္ပါပဲ။ တခ်ိဳ႕ အျဖစ္အပ်က္ ေတြက အခ်ိန္ေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ၾကာၾကာ မေမ့ႏုိင္ေတာ့ သလုိ၊ တခ်ဳိ႕ကိစၥေတြ က်ျပန္ေတာ့လည္း ဘယ္လုိပဲ ျပန္စဥ္းစား စဥ္းစား အစေတာင္ ေဖာ္လုိ႔ မရေတာ့တာမ်ိဳး ျဖစ္ေနျပန္ပါတယ္။ အတိတ္ဆုိတာက ေမ့ေပ်ာက္ဖို႔ လြယ္သလို၊ အတိတ္ဆုိတာက စြဲက်န္ေနရစ္ဖို႔လည္း မခက္တဲ့ အရာပါပဲ။

အဲ့ဒီလုိ ငယ္ငယ္တုန္းက အေၾကာင္းေတြကို စဥ္းစားမိရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ၿပီး ရယ္ခ်င္စရာ ဟားခ်င္စရာ ေကာင္းတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ တစ္ခုကို သြားသြား ေတြးေနမိပါတယ္။ ငယ္ငယ္က ဆုိေပမယ့္ အရမ္းေတာ့ မငယ္ေတာ့တဲ့ ၈တန္း ၉တန္း ၁၀တန္း အရြယ္ ဒိုက္ဦးမွာ ရွိစဥ္ကေပါ့။

ငယ္ငယ္ေလး ကတည္းက ဘုတ္ျပင္းမွာ စက္ဘီး စၿပီးစီးတတ္ခဲ့တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဒိုက္ဦးဆုိတဲ့ စက္ဘီးေတြ ေပါမ်ားလြန္းတဲ့ ၿမိဳ႕ကိုလည္း ေရာက္ေရာ စက္ဘီးတစ္စီးနဲ႔ က်င္လည္ခြင့္ ရခဲ့ပါတယ္။ ေက်ာင္း၊ က်ဴရွင္ေတြ သြားဖုိ႔အတြက္ စက္ဘီးကသာ အဓိက အားကိုးစရာ ျဖစ္ေနတာက တစ္ေၾကာင္း၊ ကိုယ္တိုင္ကလည္း စက္ဘီးဆုိ အငမ္းမရ ၀ါသနာ ပါတတ္တာက တစ္ေၾကာင္း ဆိုေတာ့ ဒီလို ၿမိဳ႕ေလး တစ္ၿမိဳ႕ကို ေျပာင္းေရႊ႕ ေနထုိင္ခြင့္ ရတာကပဲ တစ္မ်ိဳး ေက်နပ္စရာ ေကာင္းေနျပန္တာေပါ့။

အေဖနဲ႔ အေမတုိ႔က အစိုးရ ၀န္ထမ္းေတြေလ၊ ဒီေတာ့ နယ္ၿမိဳ ႔ေလးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အနည္းဆံုး ၃ႏွစ္ စီေလာက္ေတာ့ ေနခဲ့ရတာ ခ်ည္းပဲ။

တနသၤာရီတိုင္းနဲ႔ပဲ အက်ိဳးေပး ခဲ့တာလားေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္ကို ေမြးေတာ့ မိဘေတြက သရက္ေခ်ာင္း ေဆးရံုမွာ တာ၀န္က်ခ်ိန္ေလ. ထား၀ယ္ေဆးရံုမွာ ေမြးခဲ့ေတာ့ ထား၀ယ္သားေပါ့၊ အဲဒီ ေနာက္မွာေတာ့ ၿမိတ္၊ ဘုတ္ျပင္း၊ ေကာ့ေသာင္း စတဲ့ တနသၤာရီ တုိင္းထဲက ၿမိဳ ႔ေတြထဲမွာပဲ ကၽြန္ေတာ့္ ၇တန္း ေက်ာင္းသား ဘ၀အထိ က်င္လည္ ေနခဲ့ရတာပါ။

ေကာ့ေသာင္းကို စေရာက္ေရာက္ခ်င္း ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အမွတ္ရ စရာေလးကိုေတာ့ ငယ္စဥ္ဘ၀ - ၂ မွာ ေရးထား ခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ အဲဒီေနာက္ပိုင္း အဲဒီ အေဆာင္ကေန ၀န္ထမ္း အိမ္ယာက လံုးခ်င္း တစ္ထပ္တိုက္ေလး တစ္ခုကို ေျပာင္းေနရတယ္။ အိမ္က ေဆးရံုထက္စာရင္ နိမ့္ေပမယ့္ ကုန္းထိပ္မွာလုိ႔ ေျပာလုိ႔ ရေလာက္တဲ့ ေနရာမ်ိဳး.. လမ္းမႀကီးတစ္ခု ေပၚမွာ ရွိတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ သီးသန္႔ ရပ္ကြက္ေလး တစ္ခုလို ျဖစ္ေနတဲ့ အတြက္ ဆုိင္ကယ္ေတြ ဘာေတြလည္း သိပ္မမ်ားတဲ့ ေနရာေပါ့..

အိမ္ရဲ့ ပတ္ပတ္လည္မွာေတာ့ အရိပ္ေကာင္းတဲ့ အပင္ေတြ အပါအ၀င္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အႀကိဳက္ မာကလာပင္၊ ဇီးသီးပင္၊ ဗန္ဒါပင္၊ သရက္ပင္၊ မန္က်ည္းပင္ အစရွိတဲ့ အပင္ေတြက ၀န္းရံလို႔ေလ. ေပ်ာ္စရာႀကီးေပါ့..

ငယ္ငယ္တုန္းက တနသၤာရီ တိုင္းထဲမွာ အေနမ်ား ခဲ့ေပမယ့္ ရန္ကုန္မွာရွိတဲ့ ေဆြးမ်ိဳးေတြ ဆီကို တစ္ႏွစ္တစ္ခါ ေလာက္ေတာ့ အလည္ေရာက္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ေတြဆုိ အေမနဲ႔ သားမ်ား ရန္ကုန္သို႔ ခ်ီတက္ ၾကသတည္းေပါ့..

ရန္ကုန္ ေလယာဥ္ကြင္းကို ေရာက္တာနဲ႔ ပထမဆံုး ဆီးႀကိဳေလ့ ရွိသူကေတာ့ အေမ့ညီမ အငယ္ဆံုး.. ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ့ အေဒၚေပါ့.. ေလဆိပ္ အေဆာက္အဦရဲ့ မွန္အျပင္ဘက္ ကေန လက္ျပၿပီး ႀကိဳဆုိခဲ့တာကို အခုထိ မွတ္မိေနဆဲပါပဲ.. အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ အဲဒီအေဒၚရဲ့ ကားေလးနဲ႔အတူ ရန္ကုန္ၿမိဳ ႔ရဲ့ မာက်ဴရီ ဓာတ္တိုင္ေတြကို ျဖတ္သန္းသြားတာ ထိုင္ၾကည့္ရင္း ရန္ကင္းမွာ ရွိတဲ့ အဖိုးအဖြားေတြရဲ့ အိမ္ကို ေရာက္ေရာက္ သြားခဲ့တာ ခ်ည္းပါပဲ.. ဘယ္လမ္းက ဘယ္လိုသြားတယ္ ဆုိတာထက္ မျမင္ဖူး မေတြ႔ဖူး တာေတြကို ေငးၾကည့္ရင္းနဲ႔ပဲ ေရာက္မွန္းမသိ ေရာက္ခဲ့ ရတာေတြပါ။

တနသၤာရီ တိုင္းထဲမွာပဲ အေနမ်ားေတာ့ လူေတြက ဆားေငြ႔ ရုိက္တဲ့ဒဏ္.. ပင္လယ္ ေလဒဏ္ေတြ အျပင္ ေနပူမေရွာင္ မုိးရြာမေရွာင္ ကဲခဲ့ တာေတြေၾကာင့္ မဲတူးၿပီး ခ်စ္စရာ မေကာင္းတဲ့ ရုပ္ေလးေတြနဲ႔ေပါ့.. အသံေတြက ၀ဲၾကေတာ့ အားလံုးအတြက္ ရုပ္ေတြက ခ်စ္စရာ မေကာင္းေပမယ့္ အသံ၀ဲတာကိုပဲ စေနာက္စရာ ရယ္စရာ ေမာစရာ ေလးေတြ ျဖစ္ေနတာေပါ့..

ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ့ ေတာင္ဘက္ အစြန္းက်ဆံုးျဖစ္တဲ့ နယ္စပ္ၿမိဳ ႔ေလး... ဟိုဘက္ကမ္းက ထုိင္းႏုိင္ငံ ရေနာင္း.. အလယ္မွာ ပါခ်န္ျမစ္က ျခားထားၿပီး ျမန္မာျပည္ဘက္မွာေတာ့ ေကာ့ေသာင္းၿမိဳ ႔ေလးေပါ့.. ဆုိင္ကယ္ၿမိဳ ႔ေတာ္လို႔ တင္စားျခင္း ခံရေလာက္ေအာင္ ဆုိင္ကယ္ကိုပဲ အဓိကထားတဲ့ ေနခ်င္စဖြယ္္ ၿမိဳ ႔ေလးပါ... ကုန္းတက္ကုန္းဆင္းေတြက မ်ားတာမို႔လည္း စက္ဘီးက မတြင္က်ယ္လွဘူးေလ...

အလယ္တန္းေက်ာင္းသား ဘ၀ကို အဲဒီေဒသေလးမွာ စတင္ခဲ့ရသလို.. အဲဒီ ၿမိဳ ႔ရဲ့ အလယ္တန္းေက်ာင္းေလး တစ္ခုမွာပဲ ၅တန္းကေန ၇တန္းထိ ပညာဆည္းပူးခဲ့ရတာပါ၊ အေဖနဲ႔ အေမတုိ႔က ဆရာ၀န္ေတြဆုိေတာ့ အဲဒီမွာ ၃ႏွစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ ခဲ့ၾကရတယ္။ ဘုတ္ျပင္းကေန ေကာ့ေသာင္းကို ေျပာင္းလာခဲ့ရတာပါ.. ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေန႔မွာပဲ အမွတ္ရစရာ အျဖစ္တစ္ခုကို ရင္ဆုိင္ခဲ့ရပါေတာ့တယ္.. ျဖစ္ပံုက ဒီလို..

ငယ္စဥ္အခါတုန္းကေပါ့.. ေတာ္ေတာ္ေလး ငယ္ပါေသးတယ္.. ရွိလွ ၂တန္း ၃ တန္းအရြယ္ေပ့ါ... တနသၤာရီတုိင္းက ပင္လယ္ကမ္းစပ္မွာရွိတဲ့ ေခ်ာင္က်က် ၿမိဳ ႔ေလး တစ္ၿမိဳ ႔မွာ.. ၿမိဳ ႔နာမည္က ဘုတ္ျပင္းတဲ့... ၿမိတ္နဲ႔ ေကာ့ေသာင္းၾကားမွာ ရွိတဲ့ ၿမိဳ ႔ေလးေပါ့.. အဲဒီတုန္းက လမ္းပန္း ဆက္သြယ္ေရး ဆုိတာက အခုေလာက္ အဆင္မေျပေသးခ်ိန္.. တစ္လလံုးေနမွ စက္ေလွ တစ္စီး ႏွစ္စီးေလာက္ ၿမိတ္ကို သြားတတ္တာ.. အေဖနဲ႔ အေမတုိ႔ တာ၀န္က်လို႔ ေရာက္ေနခ်ိန္မွာေပါ့...

အိမ္နီးနားခ်င္း သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔ အိမ္ႀကိဳအိမ္ၾကား ခ်ံဳႀကိဳ ခ်ံဳၾကား.. ကေလးသူငယ္တုိ႔ သဘာ၀ ေသနတ္ပစ္တုိင္း ကစားၾကတာ.. သူက ဗိုလ္လုပ္ ကုိယ္က ေနာက္လိုက္.. သူက ရဲဆုိ ကုိယ္က လူဆိုး.. အဖြဲ႔ေတြခြဲ စခန္းေတြခ်.. လက္နက္ေတြလုပ္ၾကနဲ႔ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းလိုက္တဲ့ အတိတ္. အခုထိ မေမ့ေသးပါဘူး.. ရွက္ရေကာင္းမွန္းလည္း မသိခဲ့သလို.. ဂုဏ္ပကာသနေတြ ဘာေတြ ညာေတြ လာမေျပာနဲ႔ ဘာမွနားမလည္ေသးခ်ိန္.. ပင္လယ္ကမ္းစပ္မွာ ရွိတဲ့ စက္ေလွပ်က္တစ္စင္းဆီမွာ တက္လိုက္ ဆင္းလုိက္.. မေရာက္ဖူးတဲ့ ေနရာ မရွိေလာက္ေအာင္ပင္ ေတာ္ေတာ္ ကဲခဲ့ၾကခ်ိန္ေပါ့..